معنی شعر فردوسی، فرزند ایران درس دوازدهم فارسی کلاس پنجم ابتدایی

2 دقیقه زمان خواندن

معنی شعر فردوسی، فرزند ایران درس دوازدهم فارسی کلاس پنجم ابتدایی

به چهره، نکو بود بر سانِ شید ولیکن همه موی، بودش سپید	از نظر چهره و ظاهر مانند خورشید، نیکو و زیبا بود اما تمام موی او سفید بود.
چو فرزند را دید، مویش سپید بشد از جهان، یکسره ناامید	وقتی فرزندش را با موی سفید دید کاملا از جهان ناامید شد.
چو آیند و پرسند گردن کشان چه گویم از این بچّه ی بد نشان؟	وقتی پهلوانان بیایند و از این بچّه ی بد نشان (سفید موی) سؤال کنند، چه بگویم؟
چه گویم که این بچّه ی دیو، کیست پلنگ دو رنگ است یا خود پَری است	چه بگویم که این بچّه دیو، کیست. این بچّه، پلنگ دو رنگ است یا خود فرشته است.
بخندند بر من، مِهان جهان از این بچّه، در آشکار و نهان	بزرگان جهان در آشکار و نهان به خاطر این بچّه به من میخندند و مرا مسخره میکنند.
یکی کوه بُد، نامش البرز کوه به خورشید نزدیک و دور از گروه	کوهی وجود داشت که نامش کوه البرز بود و به خورشید نزدیک و از گروه دور بود.
بدان جای، سیمرغ را لانه بود که آن خانه از خلق، بیگانه بود	در آن کوه، لانه ی سیمرغ وجود داشت که از مردم و آفریده ها خالی و بیگانه بود.
نهادند بر کوه و گشتند باز برآمد بر این، روزگاری دراز	کودک سفید موی را روی کوه گذاشتند و برگشتند و از این ماجرا، زمان زیادی گذشت.
پدر، مهر بُبرید و بِفکند خوار جفا کرد بر کودکِ شیرخوار	پدر مهر و محبّت را از فرزند قطع کرد و با خفّت و ذلّت او را دور انداخت و بر کودک شیرخوار ظلم و ستم کرد. خداوند، مهر آن کودک را در دل سیمرغ افکند. خداوند، مهر و محبّت آن کودک سفید موی را در دل سیمرغ انداخت.
بدین گونه بر، روزگاری دراز برآمد که بُد کودک آنجا به راز	این گونه روزگاری طولانی که کودک در آن کوه پنهان و به صورت یک راز زندگی میکرد، گذشت. مانند دایه ای مهربان، تو را پرورده ام. مثل یک سرپرست و مادر مهربان تو را پرورش داده و بزرگ کردهام.
همان گه، بیایم چو ابرِ سیاه بی آزارت آرم، بدین جایگاه	همان لحظه مثل ابر سیاه پیش تو میآیم و بی آزار و اذیت، تو را به این مکان میآورم.
دل سام شد چون بهشتِ برین بر آن پاک فرزند، کرد آفرین	دل سام، پدر زال، همچون بهشت اعلی شد و به آن فرزند پاک، آفرین گفت.